Wiara, życie i pradawne obrzędy
Między II a X wiekiem naszej ery ziemie dzisiejszej Polski zamieszkiwały plemiona słowiańskie. Byli to ludzie silnie związani z naturą, cyklami przyrody oraz światem duchowym. Ich życie toczyło się wokół wspólnoty, rolnictwa, wojny i rytuałów religijnych.
Polowanie w gęstym lesie – mężczyźni z włóczniami, jelenie, mgła, duchy ukryte w cieniu drzew.
Weles był bogiem podziemi, magii i bogactwa. Opiekował się duszami zmarłych i był przeciwieństwem Peruna. Uważano, że mieszka w świecie podziemnym lub w wodach.
Weles jako mroczna postać z rogami, otoczona mgłą, stojąca przy bagnie, z duchami zmarłych unoszącymi się wokół.
Swaróg był bogiem ognia, nieba i kowalstwa. To on dał ludziom ogień i nauczył ich tworzenia narzędzi. Symbolizował porządek świata.
Perun był najważniejszym bogiem wojny i burzy. Władał piorunami i chronił wojowników. Składano mu ofiary na wzgórzach i pod dębami.
Mokosz była boginią ziemi, płodności i kobiet. Opiekowała się rodziną, urodzajem i życiem codziennym.
Słowianie wierzyli w liczne istoty nadprzyrodzone: rusałki, lesze, duchy przodków i domowe opiekuny. Świat był pełen niewidzialnych bytów.
Słowianie składali ofiary bogom – jedzenie, zwierzęta, a czasem ludzi. Świętowali przesilenia, palili ogniska i tańczyli wokół nich. Ważne były rytuały przejścia – narodziny, ślub i śmierć.
W 966 roku Mieszko I przyjął chrzest, co zapoczątkowało chrystianizację ziem polskich. Stara wiara zaczęła zanikać, choć jej ślady przetrwały w kulturze i tradycjach.
